WOLFSBLUT Chiot Canard Sauvage viande de canard avec pomme de terre 2x12,5 kg

De samenstelling van WILD DUCK – PUPPY verbindt de voeding van de wolf met de nieuwste wetenschappelijke inzichten met betrekking tot de juiste hondenvoeding. Eendenvlees  is rijk aan meervoudig onverzadigde vetzuren (omega 3 en omega 6), waardoor dit vlees licht verteerbaar en goed verdraagbaar is bevat rijkelijk vitaminen van de B-groep bevat veel ijzer, zink en koper De belangrijkste voedselbron van de wolf, de stamvader van onze honden, is natuurlijk vlees en vis. Maar hij krijgt ook fruit, kruiden en groenten binnen via de maaginhoud van zijn prooi of zoekt en eet ze gericht op. Zo krijgt de wolf de vitamines, mineralen, sporenelementen, enzymen en secundaire plantensubstanties die hij nodig heeft. De samenstelling van WILD DUCK – PUPPY droogvoer gaat echter nog een stap verder. De individuele voercomponenten zijn in samenwerking met wetenschappers samengesteld naar soort en hoeveelheid, waarbij Wild Duck– Puppy overeenkomt met de laatste stand van kennis (van de voedingsbehoefte van puppy's). Het hondenvoer WILD DUCK – PUPPY is daarmee uniek. Bovendien dragen superfoods zoals aardpeer en natuurlijke probiotica, prebiotica en nucleotiden daaraan bij. MOS (mannan oligosacchariden) is een van de voedingsvezels. Uit een in 2002 uitgevoerde wetenschappelijke studie blijkt dat MOS de ontwikkeling van de probiotische bacterie Lactobacillus Acidophilus bij zoogdieren bevordert, wat de spijsvertering verbetert en het immuunsysteem versterkt. FOS (fructo-oligosaccharide) is een van de prebiotische voedingsvezels. Uit een in 2010 uitgevoerde wetenschappelijke studie blijkt dat FOS de ontwikkeling van gezondheidsbevorderende lacto- en bifidobacteriën in de darmen van zoogdieren bevordert. Deze houden de darmflora in balans en worden gezien als natuurlijke tegenstanders van de E. coli bacterie. Nucleotiden vormen een van de basisbouwstenen van het leven. Uit een in 2006 uitgevoerde wetenschappelijke studie is gebleken dat nucleotid

Traduction

La composition de WILD DUCK – PUPPY combine la nutrition du loup avec les dernières connaissances scientifiques concernant la bonne alimentation des chiens. La viande de canard est riche en acides gras polyinsaturés (oméga 3 et oméga 6), ce qui rend cette viande facilement digestible et bien tolérée, contient abondamment des vitamines du groupe B, contient beaucoup de fer, de zinc et de cuivre. La source alimentaire la plus importante du loup, l'ancêtre de nos chiens, est bien sûr la viande et le poisson. Mais il obtient également des fruits, des herbes et des légumes via le contenu de l'estomac de sa proie ou les cherche et les mange intentionnellement. Ainsi, le loup obtient les vitamines, minéraux, oligo-éléments, enzymes et substances végétales secondaires dont il a besoin. La composition de l'aliment sec WILD DUCK – PUPPY va cependant un pas plus loin. Les composants individuels de l'aliment ont été composés en collaboration avec des scientifiques par type et quantité, avec WILD DUCK – PUPPY correspondant à l'état actuel des connaissances (concernant les besoins nutritionnels des chiots). L'aliment pour chiens WILD DUCK – PUPPY est donc unique. De plus, des superaliments comme la topinambour et des probiotiques naturels, des prébiotiques et des nucléotides y contribuent. Le MOS (mannanoligosaccharides) est l'une des fibres alimentaires. Une étude scientifique menée en 2002 montre que le MOS favorise le développement de la bactérie probiotique Lactobacillus Acidophilus chez les mammifères, ce qui améliore la digestion et renforce le système immunitaire. Le FOS (fructo-oligosaccharide) est l'une des fibres alimentaires prébiotiques. Une étude scientifique menée en 2010 montre que le FOS favorise le développement des bactéries lacto- et bifidobactéries bénéfiques pour la santé dans l'intestin des mammifères. Celles-ci maintiennent la flore intestinale en équilibre et sont considérées comme des antagonistes naturels de la bactérie E. coli. Les nucléotides constituent l'une des briques fondamentales de la vie. Une étude scientifique menée en 2006 a montré que le nucléotide